لپـــــــــ گليــــــا

»

ماه روزه، ماه مواسات و برابرى است، و ماهى است، كه رزق مؤمن در او زياد مى‏گردد، و ماهى است كه اولش رحمت و وسطش مغفرت و آمرزش، و آخرش آزادى از آتش جهنم است، و اين ماه براى مؤمن بهره و منفعت است، و براى منافق خسارت و ضرر.» (بخشي از خطبه پيامبر (ص) در روز آخر ماه شعبان)

 ماه رمضان نهمين ماه از ماههاي قمري و بهترين ماه سال است. در روزه گرفتن، خردمندي بسيار و فوايد بيشماري است که وابسته به تقوا و پرهيزگاري مي‌باشد چنانکه الله تعالي مي‌فرمايد: «يا ايها الذين آمنوا كتب عليكم الصيام كما كتب علي الذين من قبلكم لعلكم تتقون. (سوره بقره آيه 183)»، اي اهل ايمان بر شما هم روزه داشتن واجب گرديد، چنانكه امم گذشته را نيز واجب شده بود و اين دستور براي آنست كه شما پرهيزگار شويد .  

  شخص روزه‌دار وقتي ‌که روزه ي خود را باز مي‌کند و ديگر هنگامي‌ که با خداوند ملاقات مي‌کند، به روزه داشتن خود شادماني مي‌ورزد. روزه در قيامت شفاعت روزه‌دار را مي‌کند و مي‌گويد: خداوندا، من او را از غذا و شهواتي بدني باز داشتم در هنگام روز، پس مرا اجازه بده تا شفاعت او را کنم.

 بوي دهن روزه‌دار به نزد خداوند بهتر است از بوي مشک .

  افطار در لغت به معناي روزه گشودن است و زمان روزه گشودن هنگامي است که شرع مقرر نموده است. زمان و سفره افطار داراي معنويات خاصي است و از روحانيت و صفاي  خصوصي برخوردار است و به راستي گرد آمدن به سر سفره افطار داراي حال و هواي دلپذيري است که حکايت از رحمت بي منتهاي پروردگار رحمان دارد

 روزه، عملي عبادي است كه خداوند آنرا به همه اديان ابراهيمي قبل از اسلام و بعد از اسلام نيز نازل نمود. ازاين رو با پرداختن به ماهيت و شرايط عميق روزه مي‌توان به هدف خداوند از روزه و جايگاه آن و سپس وظيفه اصلي روزه‌داراي پي برد .